TREFZEKERHEID, 18 Sept 2014

Aanwezig : Belinda, Maya, Henk II, discussieleidster Myriam en gastheer Henk II

Trefwoorden: sport, concentratie, inspanning, non-dualiteit, ‘inner-drife’, plan, NU, zelfkennis, vrijheid, mijn pad - mijn doel, vertrouwen, meditatie, intuïtie, inner stem, gevoel, ratio, discipline;

Belinda kende het woord voornamelijk uit de sport. Bij basketbal bij voorbeeld is het belangrijk om de bal door de korf van de tegenstander te werpen. Hoe groter de trefzekerheid hoe beter. Er is een duidelijk doel en met goede concentratie en inspanning kunnen we vaker het doel treffen. Concentratie en inspanning worden hier deel van trefzekerheid.

Bij Henk R. was het belangrijk om van een non-dualiteit uit te gaan en dan valt trefzekerheid als bewuste actie weg. ‘Dingen gebeuren zoals ze gebeuren en alles wat er is komt ‘zonder moeten’ tot stand.

Maar dan vroeg Henk v.R. wie er dan beslist als dingen gebeuren…???

Er is blijkbaar een bepaalde spiritualiteit die achter de dingen staat:” het gebeurt”…antwoord Henk R. weer.

Maya kon naar eigen zeggen ‘niets’ met het woord ‘trefzeker’, zij volgt een ‘inner drife’. Henk II was benieuwd hoe het dan was met de vrije wil? ‘Nou’, zegt Maya ‘soms lukt het en soms niet’.

Henk II kon dat niet helemaal accepteren, want hij was van mening dat je toch wel een plan nodig hebt om dingen te regelen.” Als je een patatzaak wil openen moet je toch patatzaakdingen kopen en regelen en kan je niet ineens op de bloemenveiling staan om bloemen te scoren.” Maar Maya vond dat het dan wel de bedoeling was om toch die bloemenzaak te doen en blijkbaar past dat beter bij je. Dan was de patatzaak niet de juiste keuze en is het helemaal in order om die bloemenwinkel te openen in plaats van de patatzaak.

Belinda net als Maya probeert te leven in het NU en daar hoort erbij dat je voelt wat goed voor je is. [Zelfkennis is daar een voorwaarde van.]

Henk II vond het niet zo simpel omdat soms lichamelijke beperkingen je belemmeren in je vrijheid. 

We kunnen niet allemaal onze ‘inner drife’ volgen meent hij omdat sommige mensen gewoon beperkt worden. EN dan kunnen ze ondanks dat ze graag dit of dat zouden willen gewoon niet hun ‘inner drife’ volgen. En hoe kunnen we dan weten wat onze pad, ons doel is als ons gevoel zo afwijkt van onze mogelijkheden ?

Ook het woord horoscoop kwam langs….’ja,…misschien was dat een mogelijkheid om erachter te komen wat mijn pad is en wat mijn doel in dit leven zou moeten zijn.

Henk I bedacht zich nu en vond dat het gevoel niet altijd zo duidelijk is en dat we niet zo makkelijk ons gevoel kunnen volgen. ‘Vaak’, zij hij ‘zijn we speelbal van omstandigheden.’ De werkelijkheid is dan volgens hem ineens weer anders dat we in eerste instantie dachten en dan is er geen ‘trefzekerheid’ en die was er dan ook niet omdat we fouten makten en het lot met ons speelt.

Dan noemde hij vertrouwen. Hoe meer vertrouwen we hebben hoe beter we kunnen accepteren dat ‘ de dingen zo gebeuren als ze gebeuren’. Henk zij dat hij niet ervoor kiest om de woorden te gebruiken die uit zijn mond kwamen. Het gebeurde met hem,…dat wil zeggen hij denkt daar niet lang over na. ` 

 

Dan kwam het woord meditatie en wat meditatie is in de ronde. Maya vond dat je jouw gedachtes niet stop kon zetten en dat je dat ook niet zou moeten willen. Henk II vond wel dat meditatie het doel had om gedachtes tot rust te brengen. Henk I vond dat we ‘gewoon getuige konden zijn van wat zich voordoet.’

Voor Henk II was het belangrijk dat onze 5 zintuigen op elkaar afgestemd waren: Juiste dingen kunnen met aandacht volbracht worden als onze zintuigen meespelen.

Maar Belinda kwam met intuïtie. Zij vond dat er een inner stem was en die moeten we goed proberen te horen zodat we de weg vinden en dat we “de weg van het hart” kunnen voelen. Maar of we nu in het zwart schieten met die pijl of niet is niet essentieel. Soms, vertelt Maya, heeft zij bij boogschieten het doel precies geraakt en soms niet,...

Trefzekerheid had met gevoel te maken maar ook met ratio. In onze groep waren meer mensen ervan overtuigd dat het gevoel belangrijker was dan de ratio. Maya noemde: ‘…de kramp van de onzekerheid’ ontstaat zodra we niet werkelijk onze weg kunnen voelen en volgen.

En ook het woord discipline kwam om de hoek kijken. In het retraite voelde Henk I alle vrijheid, toen hij een precies dagschema en rhythme opgelegd kreeg. Maya heeft haar eigen programma en voelt daar haar vrijheid in. ”of ze heeft er zin in om iets te doen/ of niet” en deze vrijheid nam ze volgens haar eigen zeggen ook in het volgen van regels van de maatschappij.

Ik wilde nog weten wat trefzekerheid in de natuur met zich meebracht. Henk II moest dan heel gouw aan een leguaan denken, die met zijn tong ‘trefzeker’ een insect vangt.

Hij vond dat een bewijs voor een feit: hoe trefzekerder het dier was hoe gemakkelijker hij/zij buit kon maken en eten. Voedsel of geen voedsel hing duidelijk af van het feit hoe alle zintuigen met elkaar samenwerken. Bij een appelboom 

kwamen we te horen dat de beweging, de groei en de verandering alles volgens een duidelijk plan ging. En er was een einddoel, namelijk de appel die valt en in zich weer de kern van een nieuwe boom draagt. Maar waar stond dan in de natuur verstand, bewustzijn en vrijheid…?

We kwamen terug op de mens. Trefzekerheid was volgens Henk II niet zo simpel, want we maken verkeerde keuzes,… en het was voor hem niet zo simpel. Maar hiervoor zouden we een scheidsrechter nodig hebben die beslist en oordeelt om uiteindelijk te zeggen wat een goed of verkeerde keuze was,…Trefzekerheid kan relatief zijn,…want zoals Maya altijd zegt: “Het leven is een leerschool die we achteraf begrijpen.”

Als we dus in alles een doel zien, of beter in alles een resultaat zien van een plan,...dan moet toch ergens iets zijn wat die plan modelleert. Trefzekerheid bracht ons dus ook naar “the grand plan”,…en als we die ieder dag een beetje duidelijker voor ons inwendig oog krijgen, kunnen we waarschijnlijk spreken van meer inzicht in het leven.

R U I M T E Donderdag 21-11-13

Voor de associatie ronde legde ik de verband tussen ruimte en tijd. Misschien is het wel zo dat we zonder tijd geen ruimte hebben. Als we dat doordenken voelt het als goed. In de wetenschap wordt tegenwoordig ook van ruimtetijd gesproken. Ook de Inka’s hadden deze erkentenis al. (zij noemden ruimtetijd Pacha). Is er een circulaire ontwikkeling gaande ? In de praktijk betekent dat dat we tijd moeten inplannen als we ruimte willen geven. Als iemand non-stop aan het praten is bijvoorbeeld,…waar de ademhaling niet voelbaar is en de mens aan de andere kant van de communicatie geen mogelijkheid krijgt om op zijn buurt iets te zeggen,…dan geven we geen ruimte omdat we geen tijd geven. 

In ons westers denken schijnen we dingen te willen ordenen en dat doen we vaak met definitie. Deze definitie deelt begrippen en van eenheid wordt dualiteit.

Twee deling:

Stillstaan 15 November 2012

Stillstaan

We leven in een snelle tijd. Er heerst een tijdgeest (paradigma) die ons zegt "time is money",...dus is het bijna een logisch gevolg dat mensen niet meer in een normaal tempo lopen maar zelfs ook bijna rennen als ze thuis zijn (soms zijn het alleen de gedachtes die constant aan het rennen zijn). Kunnen we nog zonder waardeoordeel rustig niets doen en ons niet schuldig voelen, dat we niet ook met iets bezig zijn? Wat doet "stilstaan" met ons,...en wat is het überhaupt? Velen zullen meteen aan 'panta rhei' (van Heraclitus) denken - "alles stroomt", maar ook andere filosofen gaven hun gedachten: Onder meer Plato ("Niets is ooit, maar alles wordt"), Ovidius ("Omnia mutantur, nihil interit" – "alles verandert, niets gaat ten gronde") en Aristoteles ("Niets is standvastig."). Kan er een stilstaan in beweging zijn?

De avond ging grofweg over drie verschillende aspecten van “stilstaan”:

Persoonlijk stilstaan (meditatie, rust voor goede keuzes, bewustzijn en genot; tijdsgevoel-waarneming)

Maatschappelijk stilstaan (politiek, kapitalistisch en economisch)

Linguïstisch stilstaan (ideeën en gedachten die ons doen stilstaan)

Nadat ik mijn verhaal van een katje had verteld kwam Henk I met de associatie van het Booimans museum en de ruimte waar zo veel spiegels waren dat je jezelf oneindig keer